Kto kazał ci ich zabić?
To indyjscy żołnierze.
Nie działaj bez moich rozkazów!
Ej! Co to jest?
Nazwisko? Nazywam się Surinder Sodhi.
Jesteś Hindusem? Ganji-san?
Jestem Hindusem. Nie, nie Ganji-san.
W Japonii jest Tōjō. W Indiach jest Gandhi. Znasz Gandhiego?
Jaki, kurwa, „Ganji-san”?
Znasz Gandhiego?
Nie jestem Ganji-san!
Tak! Ganji-san!
Ej!
Przetłumacz i zapytaj, czy znają Gandhiego.
Chodzi im o Gandhiego.
Walczy z Brytyjczykami, więc Japończycy uważają go za sojusznika.
A was nazywają chłopcami na posyłki Brytoli.
Ganji-san.
Wszyscy jesteśmy Ganji-san.
Nawet poznałem Gandhiego.
Przekaż mu to.
Poznałem Gandhiego...
Widziałem się z nim wiele razy. Osobiście.
Poznałeś Gandhiego?
Raz go widziałem.
To prawie to samo.
Przecież tego nie sprawdzą.
ZAPOMNIANA ARMIA
Niewielu wie, jaką rolę odegrały Indie w II wojnie światowej.
Nie były wówczas wolnym krajem.
Hindusi dołączyli do armii brytyjskiej
i walczyli z Niemcami i Japonią.
Była to wówczas największa armia ochotnicza.
60 000 żołnierzy stacjonowało w Singapurze.
Historia przybrała jednak nieoczekiwany obrót:
Japończycy ogłosili w 1942 r. zwycięstwo nad Singapurem,
a premier Wielkiej Brytanii, Winston Churchill,
nazwał je największą porażką w historii brytyjskiej armii.
Do niewoli trafiło 30 000 Brytyjczyków i Australijczyków,
a wraz z nimi 60 000 żołnierzy indyjskich.
16 LUTEGO 1942 R.
Dupki.
Mogli nas rozwalić.
Uratował nas Ganji-san.
Teraz naprawdę chcę go poznać.
Padnę mu do stóp.
Powiem mu, że uratował mi życie, choć nawet mnie nie zna.
Jeden Japoniec z mieczem zrobił z ciebie czciciela Gandhiego.
Słuchajcie! Jutro wszyscy Hindusi zostaną przeniesieni do Singapuru!
Maya!
Ten aparat jest większy od niej.
Ty... cholerny... dupku!
Maya!
Co ty tu robisz?
Też tak myślałam.
Winny, to jest to.
Tato, wiesz może, dokąd zabierają tych indyjskich żołnierzy?
Trafią do japońskich obozów jenieckich.
Nie wrócą do Indii?
Nie sądzę.
- To wujek Liu. - Nie idź tam.
Dlaczego?
Lepiej tam nie idź.
Proszę, pomóżcie! Nie, tato!
Co się tam dzieje?
Nie wychodź, kochana.
Jest niebezpiecznie. Pobili Liu.
Biedak.
Musimy być ostrożni.
Nie wiemy, jak Japończycy będą nas traktować.
Lepiej nie wychodź, Maya.
Interesujesz się fotografią, prawda? Możesz prowadzić nasze studio.
Dlaczego musisz to robić?
Ja nie umiem odwrócić wzroku, tak jak wy.
To się naucz!
Nie mów tak do niej.
Ma dopiero 19 lat.
Za każdym razem, gdy wychodzi, jestem bliska zawału.
PARK FARRER, SINGAPUR 17 LUTEGO 1942 R.
Cholerne dranie. Ściągnęli tu całą armię.
To jakieś 50 000 chłopa.
Tylko po co?
Wszyscy indyjscy oficerowie i żołnierze
przechodzą pod dowództwo japońskie.
Nie jesteśmy bydłem, skurwielu! Nie możesz nas oddać byle komu!
Nie do wiary! Masz nas za czubków?
Nie jesteście jeńcami. Jesteście naszymi przyjaciółmi.
Japończycy chcą, by Indie były wolne.
Chcą pomóc w utworzeniu indyjskiej armii wyzwoleńczej.
Sodhi, o czym oni mówią?
Że Japończycy chcą wyzwolić Indie.
- Co? - Że jak?
Co?
Nazywam się kapitan Mohan Singh.
Dowodzę Indyjską Armią Narodową.
Dobrze słyszeliście.
Indyjską Armią Narodową.
Armią, która będzie walczyć o wolność dla Indii.
Przez całe pokolenia Hindusi przelewali krew
w imieniu rządu Wielkiej Brytanii.
Od dziś indyjscy żołnierze nie będą już walczyć za Anglików.
Będziemy walczyć za Indie.
Będziemy ginąć za wyzwolenie naszej ojczyzny!
Będziemy walczyć!
Co ty chrzanisz?
Oszaleliście? Japończycy chcą nas wykorzystać!
To pieprzeni Brytole nas wykorzystują!
Od dziś walczymy za nas samych.
I do kogo będziesz strzelać?
Do naszych braci, Hindusów z armii brytyjskiej?
Jesteście gotowi poświęcić życie?
Tak!
Dość tego.
Twoja rodzina usługiwała Brytolom od pokoleń,
i tak już zostanie, dupku!
Skoro tak, to ty będziesz sługusem Japończyków!
Dość! Zamknąć się!
Przestańcie się bić!
Nie mamy innego wyjścia!
Jeśli nie dołączymy do INA,
cholerne Japońce ześlą nas do obozu!
A stamtąd nikt nie wychodzi żywy!
Sodhi, poprowadź nas.
Nie wiem, co powinniśmy zrobić.
- Jesteście gotowi? - Tak!
Pytam was: jesteście gotowi?
Gotowi poświęcić życie dla ojczyzny?
Jesteście gotowi?
Tamtej nocy nikt nie zmrużył oka.
Nie mogliśmy spać.
Byliśmy zbyt poruszeni.
Nie wiedzieliśmy, jak postąpić.
Wobec kogo być lojalnym.
Kogo zdradzić.
Za kogo walczyć.
Niektórzy podjęli decyzję o dołączeniu do INA
już następnego dnia.
A ty?
Nie.
Nie da się zapomnieć tego,
co nam wpajano przez lata szkoleń.
Rano słyszałem, że 35 000 ludzi dołączyło do INA.
Mieliśmy strzelać do munduru, który sami z dumą nosiliśmy?
W mojej rodzinie
mężczyźni służą w armii brytyjskiej od trzech pokoleń.
Mój dziadek, mój ojciec i ja.
Dziadek patrzy na mnie z góry.
Jeśli podejmę złą decyzję, odpowiem przed Gyaanem Singhiem Sodhim.
Powtarzali mi od dziecka:
„Niech nas zawsze chroni Imperium Brytyjskie”.
Ale tak naprawdę to my chronimy ich.
Oddali nas Japończykom, by ratować własne tyłki.
Mamy wspólnego wroga.
Więc kto jest przyjacielem?
Nie chcę pana pouczać.
Jest pan wykształcony i zna się na polityce.
Ja kieruję się sercem.
A ono wie, kto jest naszym wrogiem
i za kogo warto oddać życie.
Żołnierz nie boi się śmierci, Tokas.
Ale ginąć należy w słusznej sprawie.
O jaką sprawę mielibyśmy walczyć?
O przetrwanie.
Zdrajcy! Dranie!
Cholerne dranie!
Czemu nazywacie nas zdrajcami?
Nie walczymy po stronie Japończyków.
Myślicie, że żółtki wam pomogą?
Banda idiotów! Zrobią z was niewolników.
A wy traktowaliście nas jak kumpli, co?
Zamierzacie zdradzić kraj, który was wykarmił! Gnojki!
Majorze!
Nie przypominam sobie, by Anglia kiedykolwiek coś nam dała.
Wiem za to, że od 200 lat to wy żyjecie z ciężkiej pracy Hindusów.
Opuść mój dom i wracaj do siebie!
To ci się spodoba.
Znalazłem to wczoraj w Internecie.
Na pewno już widziałeś to zdjęcie.
To ty?
TYSIĄCE ŻOŁNIERZY WZIĘTYCH W NIEWOLĘ
Opowiedz mi o tym.
Pamiętasz tę chwilę?
Zdjęcie zrobiła ta sama osoba.
Maya Srinivasan.
Znałeś ją?
2 MARCA 1942 R.
To była nasza pierwsza przepustka w INA.
Wreszcie mieliśmy chwilę swobody.
To ona.
Kto?
Ta od tego wielkiego aparatu.
- Serio? - Tak.
- Chodź. - Oszalałeś?
- Poprośmy ją o zdjęcie. - Odbiło ci?
No chodź, stary.
Dzień dobry.
Witam.
Chcą panowie zdjęcie?
Tak.
Nie chcemy zdjęcia.
Chcemy odbitkę. Niedawno zrobiła nam pani zdjęcie.
Miesiąc temu, gdy nas tu przywieziono.
Po tym, jak się poddaliśmy.
Pamięta pani?
Tak,
ale były tu was wtedy tysiące.
Zrobiłam mnóstwo zdjęć.
Nie uda mi się go znaleźć.
Przykro mi.
Nie szkodzi. Dziękujemy.
Chodźmy.
Nawet cię nie poznała.
Chodzi o to zdjęcie?
Tak.
Przypomniałam sobie, gdy pan zasalutował.
Wcześniej panów nie rozpoznałam.
Wtedy byliście cali brudni.
Dziś promieniejecie.
Dziękujemy.
Ile jesteśmy pani winni?
Nic.
- Nalegam. Proszę podać kwotę. - Nie.
Tak wiele dla nas robicie. Chcę się odwdzięczyć.
Dla was?
Będziecie walczyć o wyzwolenie Indii.
To mój prezent dla was.
- Dobrze. - Chwileczkę.
Walczymy o wolność?
Powiedziała to tak, jakbyś to ty był Gandhim.
Nie, Arshad.
Ona ma sporo racji.
Tylko powiedz coś mądrego. Nie stój jak kołek.
Jest pani Hinduską?
- Tak. - Nie, Chinką.
Mówienie w hindi i zapominanie twarzy to jej hobby.
Pytałem raczej, z jakiej części Indii pani pochodzi.
Wychowałam się w Singapurze.
Naprawdę?
Nigdy nie byłam w Indiach.
Ale w głębi serca jestem Hinduską, tak jak pan.
Maya.
Kapitan Sodhi.
Arshad.
Czy mogę was prosić o przysługę?
Oczywiście.
Chciałabym sfotografować wasz obóz.
To nie będzie problem. Jutro mamy ważne ćwiczenia.
Możesz przyjść.
Zapraszamy.
- Tak. - Dziękuję.
Przyjedziesz po panią o dziewiątej.
Oczywiście.
Do zobaczenia.
- Do widzenia. - Cześć.
Dziękuję.
3 MARCA 1942 R.
Do widzenia.
Dzień dobry.
Witaj.
Zapomniałam twoje imię? Czy mi nie powiedziałeś?
Powiedziałem. Kapitan Sodhi.
Nie masz na imię „Kapitan”.
Surinder. Surinder Sodhi.
Panie Surinder, czy odwiezie mnie pan do domu za trzy godziny?
W przeciwnym razie zostanę jeńcem we własnym domu.
Dlaczego?
Mama uważa, że armia japońska przybyła tu po mnie.
Zrzucą na mnie bomby, gdy tylko mnie zobaczą.
Albo zastrzelą mnie za zbrodnię
przebywania w męskim towarzystwie.
Ojej. Więc powinnaś siedzieć w domu.
Dziękuję.
Nie patrz tam.
Może twoja mama ma rację.
Tu nie jesteś bezpieczna.
Fotografowie muszą ryzykować.
Oddałabym życie za dobre zdjęcie.
Baczność!
Armia japońska chce podarować 50 krów
Indyjskiej Armii Narodowej.
Co to ma być?
Sodhi-san, armia japońska chce nam dać 50 krów.
Na mleko dla chorych.
Rozumiem.
Ale to nie są krowy.
Tylko byki.
A co za różnica?
To są samce. One nie dają mleka.
Ani kropelki?
Ani kropelki, majorze.
Dziś brzmi to dziwnie, ale wtedy
Japończycy nie pili mleka ani śmietany.
I musieli jakoś żyć z Hindusami,
którzy uwielbiają nabiał.
Kolejne zdjęcie.
Co o nim powiesz?
Byłeś tam?
Prawdę mówiąc,
ostatecznie przekonałem się do INA,
dopiero gdy usłyszałem przemówienie Netajiego.
To, które uwieczniono na tym zdjęciu.
Kilka miesięcy po utworzeniu INA
Mohana Singha zdegradowano,
bo nie dogadywał się z Japończykami.
Bez dowódcy INA zaczęła chwiać się w posadach.
Aż do przybycia Netajiego.
Czeka nas głód, pragnienie i śmierć.
Wtedy zrozumiałem, że jestem kowalem własnego losu.
Nie wiadomo, ilu z nas przeżyje.
Że będę częścią rewolucji.
Możemy jednak być pewni, że osiągniemy cel.
Mogę zmienić bieg historii.
Indie będą wolnym krajem.
Tak jak on.
Naprzód, do Delhi!
Nasze zadanie nie skończy się, póki ci, którzy ocaleją,
nie będą defilować pośród ruin Imperium Brytyjskiego,
przed Czerwonym Fortem starożytnego Delhi.
Nadszedł czas, by każdy indyjski patriota
stanął na polu bitwy.
Indie będą wolne tylko wówczas, gdy miłujący wolność Hindusi
przeleją za nią krew.
Niech żyje rewolucja!
Niech żyje Indyjska Armia Narodowa!
Przemawiam w imieniu lokalnych władz.
Proszę was o datki, kosztowności,
wszystko to, co możecie oddać, by pomóc naszej sprawie.
Naprzód, do Delhi!
Przyjaźnicie się od dziecka.
Tak.
Powinniście się pobrać.
Ona bardzo cię lubi.
Tak, ciociu, jesteśmy dobrymi przyjaciółmi,
ale nigdy nie rozmawiamy o ślubie.
Maya jest niezależną kobietą. Nie chcę jej do tego zmuszać.
To z nią porozmawiaj, Shridhar.
Na co czekasz?
Aż ta przeklęta wojna się skończy.
Gdzie byłaś?
Wiedziałaś, że Shridhar będzie na obiedzie.
Byłam u Kalyani.
INA zorganizowała wielki marsz. Drogi były zablokowane.
Siadaj do stołu.
Źle się czuję.
Co ci jest? Mogę jakoś pomóc?
Nie, to nic takiego.
Jestem zmęczona.
Pójdę się położyć.
- Na pewno? - Tak.
Dobranoc.
Maya nie powinna sama wychodzić.
Jest niebezpiecznie.
Nie martw się o nią. Umie o siebie zadbać.
Co się stało?
Gdy tylko zaczynam pytać o INA, ty opowiadasz o Mai.
Dla mnie to jedna historia.
O czym myślisz?
Arshad, pamiętasz,
co jest napisane nad wejściem
do Chetwode Hall w Indyjskiej Akademii Wojskowej w Dehradun?
„Bezpieczeństwo, honor i dobrobyt
„naszego kraju to priorytet, zawsze i wszędzie”.
„Bezpieczeństwo, honor i dobrobyt naszego kraju”.
Czytaliśmy to codziennie.
Codziennie.
A ja dopiero dziś, po tylu latach,
zrozumiałem, że nasza ojczyzna,
nasz naród, to Indie, nie Anglia.
Byliśmy ślepcami?
Czy głupcami?